Rozdział XII

ROZDZIAŁ   XII

Zostały dwa dni do wylotu. Pracowałam nad osobowościami siatkarzy, zaczęłam przeglądać sposoby motywacyjne itd. itd. Mijały godziny. Siedziałam nad moimi notatkami ze zgrupowania.
- Łukasz Kadziewicz... no pięknie! - wydarłam się i chwyciłam za telefon.
- Miałeś mi przesłać informacje dotyczące nowego środkowego! - krzyknęłam do słuchawki
- O, Iwona! - rozpoczął miłym głosem Stelmach - za dwa dni go poznasz, chyba to żaden problem? - spytał
- Oczywiście żaden. Tylko jak do cholery mam przygotować drużynę pod niego? - byłam coraz to bardziej zdenerwowana
- Będzie dobrze, pomoże Ci kapitan no i drugi psycholog, dacie radę. To na razie! - rzucił i się rozłączył
- Jak Boga kocham zajebie go! - krzyknęłam. Rozległo się pukanie do drzwi. - Kogo tam niesie? - powiedziałam i ruszyłam w stronę drzwi. Zobaczyłam wchodzącego Patryka.
- Stało się coś? - spytał z troską w głosie
- Takie tam... problemy w pracy. Wejdź dalej - zaproponowałam.
- Jeśli przeszkadzam... - przerwałam mu
- No coś Ty! - uśmiechnęłam się zachęcająco - dobrze, że przyszedłeś, muszę zrobić sobie małą przerwę w pracy. Kawa?
- Krzyknęłaś tak, że było słychać na górę! - wskazał palcem na sufit
- Wybacz, ale tak jak już mówiłam... problemy w pracy - powiedzieliśmy jednocześnie po czym zaczęliśmy się śmiać. Zadzwonił telefon Patryka.
- Przepraszam, to z pracy. - powiedział a ja ruchem głowy dałam mu znać, że to żaden problem.

- Tak? No pewnie, że rozumiem.

...

- Pani psycholog? - uśmiechnął się - a ładna?

...

-No tak, kapitan w końcu. Ok, to do zobaczenia za dwa dni.

Zakończył rozmowę. Podałam kawę. Usiedliśmy i gawędziliśmy ponad dwie godziny. Czas płynął bardzo szybko. Czułam się świetnie w jego towarzystwie. Odprowadzając go do drzwi zauważyłam wpadającą jak po ogień... Justynę!

- Cześć! - rzuciła - musimy pogadać!

- Ok. - spojrzałam w stronę Patryka, który się tylko uśmiechnął i pomachał na pożegnanie.

* * *

Usiadłyśmy na parapecie, tak, jak to my lubiłyśmy najbardziej. W ręku trzymałyśmy kubki z gorącą herbatą. Milczałyśmy. Rozdzwonił się mój telefon.... to Michał.

- Nie odbierzesz? - zapytała Justyna

- Nie. - wyłączyłam aparat i schowałam do kieszeni - Co jest? - dokończyłam.

- Dostałam propozycję pracy w Dynamie Moskwa. - zaczęła. Mało brakowało a zachłysnęłabym się herbatą.

- Tylko mi nie mów, że... - przerwała mi.

- Tak, wyjeżdżam... - przytuliłam ją. - to moja szansa, Jacka również... - urwała

- Jak to Jacka? - zdenerwowałam się

- On będzie tam trenerem - zaczęła - uprzedzę Twoje pytanie, ja chcę z nim pojechać. Wiem, że studia, że rodzina... ale trzy lata to zdecydowanie zbyt długa rozłąka, nasz związek mógłby się rozsypać.

- Trzy lata??!!  A co na to Michał?! - milczała - tylko mi nie mów... że on nic o tym nie wie! - kiwnęła głową- odbiło Ci?! On się tak o Ciebie martwi! Nie rób mu tego... - powiedziałam spokojniej

- Wiem o tym. - ciężko westchnęła - ale jeszcze nie teraz, powiem mu po mistrzostwach

- Może być za późno. - oznajmiłam

- Za późno na co?! By mnie odwieść od tego pomysłu? - wstała, podeszła do wieszaka i zabrała torebkę - myślałam, że jesteś ze mną - odwróciła głowę w moją stronę.

- Hej Skarbie, jestem! - podbiegłam do niej i przytuliłam - 3 lata to 1095 dni, 26280 godzin... - uśmiechnęłam się - co ja bez Ciebie zrobię? - posmutniałyśmy - pomyśl też o Miśku, Twojej jedynej rodzinie...

- Tak, wiem. Ale chce zrobić coś dla siebie, dla mojej miłości. Na prawdę kocham Jacka i... - przerwałam jej

- I chcesz z nim spędzić resztę życia. - uśmiechnęłam się - bądź szczęśliwa!

- Uwierz mi, że będę! - przytuliła mnie - tylko proszę, nie mów nic Michałowi

- Obiecuję. Leć już do tego swojego! - zaczęłyśmy się śmiać - jutro widzimy się na lotnisku - dodałam.

- No ba! - uśmiech już nie schodził z jej ust. - a znasz tego nowego środkowego? - zapytała z cwaniackim uśmiechem.

- Nie, i to mnie najbardziej wkurza, wszystko na ostatnią chwilę!

- No ja też nie... ale nie martw się, poradzimy sobie! - uściskała mnie i wyszła.

* * *

Usiadłam na łóżku. Zaczęłam sprawdzać torbę, czy aby wszystko spakowałam. Nie dawała mi spokoju sprawa z nowym środkowym. Zdecydowałam, że zadzwonię do Kadzia. Kto jak kto, ale on powinien wiedzieć. Chwyciłam za komórkę i w mgnieniu oka przypomniałam sobie, że dzwonił do mnie Michał. No ale cóż, musi poczekać. Wybrałam numer Łukasza i przyłożyłam słuchawkę do ucha.

- Cześć Łukasz! Co słychać? - wesołym tonem spytałam

- Aaa, pani psycholog!  A wszystko ok, poza tą

nieszczęsną ręką! - odparł grzecznie

- Słuchaj Kadziu, nie wiesz kto jedzie na Twoje miejsce?

- Jak to? Nie powiedzieli Ci? - był zaskoczony

- No tak jakby nie..

- Żartujesz! - zaczął się śmiać

- No mi nie za bardzo jest do śmiechu! - zaczęłam się

denerwować - to powiesz mi czy nie?

- Nie... bo nie wiem - rzucił rozbawiony

- Ta jasne. To ugryź się w dupę!

Rzuciłam telefonem o ścianę roztrzaskując go w drobny mak. 

- KURWA MAĆ!! - wrzasnęłam - oszaleję z nimi! Po co ja się na to zgodziłam? No po co?! - pytałam sama siebie. Byłam bardzo zdenerwowana. Rzucałam wszystko na ziemię, począwszy na książkach, skończywszy na...  dzbankach! Jeden - trzask!! Drugi - trzask!!

- Zwariowałaś?! - Michał wyrwał mi szklaną nagrodę MVP Sylwii. W sumie, to co ona robiła w moim pokoju?! - Sylwia by Ci tego nie darowała? Co się stało?!

- Nic. -odparłam i opadłam na łóżko łapiąc iPoda. Wyrwał mi słuchawki z uszu. - Niezłe tornado...

- Tak, i to tornado nazywa się Iwona. - nie dawał za wygraną. Złapał mnie za rękę i ciągnął w kierunku kuchni. - Jesteś nienormalna? Z kim ja się chce ożenić?! - zadał sam sobie pytanie Michał

- Bez łaski! - wyrwałam się z jego uścisku, wyprzedziłam go. Rzuciłam się w kierunku lodówki, wyciągnęłam 0,7l Finlandii, kieliszek, po czym sobie polałam. 

Jeden... drugi... trzeci...

- Ej, kurwa! Moje to! - wyprowadził mnie z równowagi próbując odebrać mi flaszkę

 - Co z Tobą, co?! - przejął się - Jutro lecimy do Turcji, a Ty co? Robisz z siebie alkoholika?

- Moje życie, moja sprawa! - rzuciłam po czym zabrałam od niego flaszkę wódki

- W porządku, Twoje życie. Jutro o 6 rano masz być na lotnisku, przyszedłem Ci to powiedzieć.

- Tak jakbym nie wiedziała... 

- Ok, w porządku. -podniósł ręce w geście obronnym i nieźle wkurzony wyszedł trzaskając drzwiami

- No i poszedł. - powiedziałam do siebie, przychyliłam butelkę i zaczęłam pić.

* * *

Ukochana muzyka o 4.30 rano? Oczywiście dzwonek budzika! Dla kogoś, kto spał 3 godziny, nie jest to powód do radości. Głowa nawalała, do tego jeszcze ten kac... trzeba wziąć się za siebie. Najpierw zimny prysznic, obowiązkowo kawa i proszki na ból głowy. Umyłam zęby... i chciałam ruszyć w stronę lotniska.

- Szlag! - krzyknęłam - Bartek, Sylwia! Pobudka! Turcja czeka!

W mgnieniu oka wyskoczyli z łóżka, ubrali się, umyli, zabrali torby i walizki. Po 20 minutach byliśmy już na lotnisku. Brakowało tylko nas. Podbiegłam do Michała, obdarowałam go ciepłym uśmiechem a on... odwrócił się i poszedł.

- Co jest?! - krzyknęłam za nim, ale nie był mną zainteresowany, zaczął rozprawiać coś z Plińskim.

- Narozrabiałaś wczoraj. - podszedł do mnie Bartek i objął ramieniem. - sama wypiłaś 0,7 i jeszcze dwa piwa. Zaniosłem Cię do łóżka o 2 w nocy bo nie dałaś rady sama. Mówiłaś coś, że Michał nie nadaje się na męża- złapałam się za głowę - no i jeszcze...

- Nie chcę tego słuchać! - rzuciłam i usiadłam.

Mój wzrok przykuł wysoki mężczyzna o znajomej twarzy... szedł w moim kierunku razem z Sylwią i Stelmachem. 

- Coś tu śmierdzi. - powiedziałam do Bartka opierając głowę na jego ramieniu - Patryk?! - myślałam, że mój wzrok szwankuje.

- Cześć! - uśmiechnął się.

- To jest właśnie nasz nowy środkowy. - oznajmił Stelmach

- CO?! - tego było za wiele! Wstałam, wbiłam swój palec wskazujący w jego klatkę - nie mogłeś mi wcześniej powiedzieć?! - zwróciłam mój gniewny wzrok w kierunku Krzyśka Stelmacha. - Facet mieszka piętro wyżej ode mnie, nie trzeba było mnie poinformować?!

- To miała być niespodzianka - roześmiała się Sylwia

- Banda idiotów!!! - rzuciłam na koniec i ruszyłam na odprawę.